کارگاه خرد

." خیال کن در کار آفریدن اساس سرنوشت هستی ، با این هدف که در پایان آدمیان را سعادتمند سازی و عاقبت به آنان صفا و آرامش بدهی ، اما لازمه اش این باشد که یک موجود ریز نقش را تا پای مرگ شکنجه بدهی و آن بنا را بر شالوده ی اشکهای قصاص نشده ی او بنا کنی ، آیا می پذیری که بنا را با آن شرایط پی بریزی ؟ یالله بگو ، حقیقت را بگو."[i]

" خواندن کتاب و صحافی کردن آن دو مرحله ی متمایز رشد جامعه است،آن هم دو مرحله ی مهم ! اول مردم به خواندن کتاب عادت می کنند.همین پیدا شدن عادت به خواندن،قرن ها وقت لازم دارد.در این دوره با بی مبالاتی با کتاب رفتارمی کنند و آن را با خشونت به گوشه ای می اندازند زیرا آن را چیزی نمی دانند که قابل توجه باشد.کتاب را زمانی صحافی می کنند که به آن احترام بگذارند.یعنی وقتی که نه فقط ازمطالعه ی آن لذت ببرند بلکه به آن اهمیت بدهند."[1]