"ما پیرها کسانی نیستیم که از عمرمان چیزی باقی نمانده است،بلکه کسانی هستیم که فرصت نیافته ایم سوار قطاری بشویم که فرزندانمان سوارش هستند."[1]
[1] - یادداشت های پنج ساله ،گابریل گارسیا مارکز،بهمن فرزانه ،نشر ثالث ص 37